دیدمت و زمان، یخ زد در قاب چشمانم

یخ ماند و

پناهنده شد به ذهن

و سکوتش

تمامی جهانم را حواله داد

به بعداز ظهر فروردینی پیش از همیشه

زهرا.م

امروز روز من است اگر؛ خود را از فراسوی خویشتن نظاره کنم.

امروز برای جهان؛ صلح و آرامش آرزو میکنم.

برای تو دوست خوبم؛ پیشرفت و تندرستی.

و برای ما، سرشار بودن از بهار.

سه شنبه ها؛ نمیدونم چرا این روز از همه ی هفته های دنیا عجیب حسی رو درونش نهفته داره، حسی عمیق که فقط عاشقانه های پابلو نرودا یا تارکوفسکی میتونن باهاش همنوا بشن. من شاید شبیه هیچ کدوم از روزهای هفته نباشم،اما قطعا سه سنبه ها شبیه روزهایی از زندگی من هستن،درست در همون لحظه ای که فکر میکنی چقدر روز وحشتناکیه این سه شنبه ؛ یهو از پشت صدها اتفاق و در هم نشینی و خلوت روزانه ت،دستی مهربون پیدا میشه و تو رو با خودش از عمق این روزنه ی بی عبور رد میکنه و میرسونه به نور. همیشه ؛ ته هر کردوم از روزهای خسته شدگیمون، (یکی)هست که به زیبایی هر چه تمام تر پرتمون میکنه از

آبی ام؛ اما کالپشت به نور و روبه نور،و این؛ عین حضورهزمان نشسته رو به روم و داره میپرسه چرا اینجایی ؟ من بی اینکه جوابی داشته باشم؛فقط بهش زل زدم و به همه ی اونچه به یاد میارم پشت کردم،نمیدونم چراواقعا چرا؟!شاید اگه میتونستم جوابی برای سوالش پیدا کنم؛ ازش رد میشدم و می رفتم اونجایی که باید ؛ اما من پاهام یخ زده،دستام کبود شده و زنجیر شدم به روز مره گیها..رو به روم فقط سایه ست؛ نمیدونم ماله کیه،شاید خودمم سایه ی کسی هستم،نمیدونم،فقط باید صبر کرد.کم کم باید که از این خواب زمستونی بیدار بشم،هنوز کال ام و تا رسیدن؛ راه بسیاره ز.م